معماری مینیمال با ریشههای سنتی در مرز پرتغال و اسپانیا
1404/7/1
پروژهی «نمازخانهی تدفینی بارانکوش» در منطقه آلنتیژو پرتغال و در نزدیکی مرز اسپانیا، توسط استودیوی معماری مِسا(Mesa Atelier) طراحی شده است. معماران در سال ۲۰۱۹ با طرح «ساختن با منظر» در یک مسابقه عمومی برنده شدند و مسئولیت اجرای این مجموعه را بر عهده گرفتند. ایده اصلی آنها ایجاد فضایی برای وداع و آرامش بود که در عین حال ریشه در معماری بومی منطقه داشته باشد.
معماران در طراحی این پروژه به سنتهای محلی توجه ویژهای نشان دادهاند. استفاده از دیوارهای سنگی با بند خشک، سقفهای چوبی و پوششهای آهکی یادآور زبان معماری سنتی این منطقه است. این عناصر نه تنها به بنا هویت محلی میدهند بلکه ارتباطی عمیق میان معماری معاصر و گذشتهی روستایی منطقه برقرار میکنند.
ساختمان در کنار گورستان شهر قرار دارد و با دقت خود را با زمین ناهموار هماهنگ کرده است. بخش میانی پروژه شامل یک میدان عمومی است که ورودی اصلی در آن جای گرفته. این میدان بهعنوان فضایی گذار و محلی برای گردهمایی طراحی شده و چشماندازهایی وسیع از طبیعت اطراف ارائه میدهد. در این بخش، حجمهای سفیدرنگ که بر روی پایههایی از سنگ شیل محلی قرار گرفتهاند، در کنار نورگیری عمودی قرار دارند که روشنایی طبیعی را به اتاق انتظار میرساند.
فضاهای داخلی بر اساس توپوگرافی زمین شکل گرفتهاند و محیطهایی آرام و متناسب با نیاز به سکوت و دروننگری فراهم میکنند. اتاق انتظار در طبقه همکف نقش مرکز سازماندهنده را دارد و فضاهای عمومی را از بخشهای خدماتی جدا میسازد. علاوه بر این، سیستم درهای کشویی در نمازخانهها انعطافپذیری زیادی ایجاد میکند. به کمک این طراحی، امکان برگزاری همزمان یا جداگانه مراسم تدفین وجود دارد و نیازهای مختلف جامعه پاسخ داده میشود.
ویژگی شاخص پروژه، پیوند آن با منظر طبیعی اطراف است. حجمهای ساده و سفید در تضاد با رنگهای سنگی و سبز زمین قرار گرفته و به شکلی مینیمال اما ریشهدار، به هویت مکان احترام میگذارد. این معماری نه تنها عملکردی است، بلکه تجربهای فضایی برای سوگواری، تأمل و ارتباط با طبیعت ارائه میدهد.
معماران در طراحی این پروژه به سنتهای محلی توجه ویژهای نشان دادهاند. استفاده از دیوارهای سنگی با بند خشک، سقفهای چوبی و پوششهای آهکی یادآور زبان معماری سنتی این منطقه است. این عناصر نه تنها به بنا هویت محلی میدهند بلکه ارتباطی عمیق میان معماری معاصر و گذشتهی روستایی منطقه برقرار میکنند.
ساختمان در کنار گورستان شهر قرار دارد و با دقت خود را با زمین ناهموار هماهنگ کرده است. بخش میانی پروژه شامل یک میدان عمومی است که ورودی اصلی در آن جای گرفته. این میدان بهعنوان فضایی گذار و محلی برای گردهمایی طراحی شده و چشماندازهایی وسیع از طبیعت اطراف ارائه میدهد. در این بخش، حجمهای سفیدرنگ که بر روی پایههایی از سنگ شیل محلی قرار گرفتهاند، در کنار نورگیری عمودی قرار دارند که روشنایی طبیعی را به اتاق انتظار میرساند.
فضاهای داخلی بر اساس توپوگرافی زمین شکل گرفتهاند و محیطهایی آرام و متناسب با نیاز به سکوت و دروننگری فراهم میکنند. اتاق انتظار در طبقه همکف نقش مرکز سازماندهنده را دارد و فضاهای عمومی را از بخشهای خدماتی جدا میسازد. علاوه بر این، سیستم درهای کشویی در نمازخانهها انعطافپذیری زیادی ایجاد میکند. به کمک این طراحی، امکان برگزاری همزمان یا جداگانه مراسم تدفین وجود دارد و نیازهای مختلف جامعه پاسخ داده میشود.
ویژگی شاخص پروژه، پیوند آن با منظر طبیعی اطراف است. حجمهای ساده و سفید در تضاد با رنگهای سنگی و سبز زمین قرار گرفته و به شکلی مینیمال اما ریشهدار، به هویت مکان احترام میگذارد. این معماری نه تنها عملکردی است، بلکه تجربهای فضایی برای سوگواری، تأمل و ارتباط با طبیعت ارائه میدهد.
